üst üste konser maratonunda perşembe gününü the gathering'e ayırdık. anneke ile birlikte mandylion'ın 30. senesini hep beraber kutladık.
the gathering ile kavuşamadan önce bu konsere kadar adlarını hiç duymadığım fakat acayip fanları olduğunu öğrendiğim the pineapple thief adlı arkadaşları izledik. daha önce biraz biraz dinlemiştim, iş yaparken vs arkada gideri var, fakat konserleri o kadar sıkıcıymış ki kelimenin tam anlamıyla tutuldum, son şarkıya gelene kadar bütün şarkılar birbirinin aynısı gibiydi, bir şarkıda vokal üç kere gitar değiştirdi falan fakat gerçekten eğlenemedim. dolayısıyla kendileri ile ilgili yorumlarımı da burada kesmek istiyorum.
gathering sahneye mandylion'dan ufacık çalarak bir girizgâh yaptı, mandylion'ı tamamen çalacaklarını zaten biliyorduk ve öyle de yaptılar ancak araya on most surfaces, broken glass, great ocean road, probably built in the fifties ve analog park da eklediler. anneke neredeyse hiç durmadan hopladı zıpladı ve dans etti, rene amcam bir ara gitarlarda ben de buradayım helloo dedi ama onlar da biliyor olmalılar ki biz türkler anneke'yi ayrı severiz. netekim anneke zıpladı biz zıpladık, o headbang yaptı biz headbang yaptık, o ellerini havaya kaldırdı boynuz yaptı biz de yaptık, haydi siz söyleyin dedi biz söyledik. netice itibariyle özlemişiz.
gecenin benim için en beklenen parçası mandylion'dan da son parça olarak çaldıkları ama albümün ilk parçası olan strange machines idi. sonrasında bis'te travel ve saturnine söyleyerek 1 buçuk saatlik bir set ortaya koydular. biraz sohbet biraz muhabbet elbette konser süresi tam bu kadar değildir fakat gene de doyamadık. gönlüm isterdi ki nighttime birds de söylensin ama malesef olmadı. o kadar iltifata standart setlisti bırakıp gittiler. dave mustaine'in seven gösterir sözleri tekrar bir kulağımda çınlamadı değil.
velhasılı kelam bu konser de zorlu'nun nedense havalandırmasız ve bol gaz bastıkları salonunda çok gazlı az buruklu olarak böylece bitti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder