lise yıllarımda sınıftaki dört kızdan biri olan sıra arkadaşımın beni skin ile tanıştırması sonrası dinlemeye başladığım skunk anansie memlekete gelmiş, hoşgelmiş, yurda yaz gelmiş (=
daha önce ülkemizde konser vermiş olsalar da ne yazık ki türlü çeşitli sebeplerden gidememişim. bir de artık good old laik days diye andığımız o zamanlar sanki anne babamızın yaşadığı gibi bir bolluk berek, bir özgürlük olacak, insanlar karşı düşünceden diye hapse atılmayacak, isminden dolayı bir müzik grubu konser veremesin diye bir mekanda etkinlikler yasaklanmayacak, konser ve festivaller olamasın diye önce isim sponsorluğu, ardından logo kullanımlarına kadar engeller getirilmeyecekmiş gibi zamanlardı. bunları hayal dahi etmiyorduk, aklımızın ucundan geçmiyordu. gençtik güzeldik hayata atılmaya hazırlanıyor ya da yeni atılmıştık. o üniversite festivalleri, ekşifest'ler, rock'n'coke'lar, rock the nations'lar yine olur sandık.
geçen seneki headbangers' weekend geçmişe açılmış bir kapı gibiydi o açıdan. üç gün doya doya müzik dinledik. karışan görüşen olmadan keyfimizce bir zaman geçirdik. ilaç gibi geldi. bu sene ise nostlajinin altın senesini yaşıyoruz resmen; alice cooper, chris isaak, pet shop boys, gathering, offspring, pantera, suede, savatage, gorillaz derken skunk anansie ile taçlandırdık resmen. gorillaz'a gitmedim fakat bu saydığım hemen her konserden efsane konserdi, biz ne yaşadık, neden bitti doyamadım hisleri ile çıktım.
bu konser lise yıllarımdan tanıdıklar, sonradan orada olduğunu öğrendiğim yeni arkadaşlar ve setlist seçimi ile yine bir zaman yolculuğuna çıkarttı. setlist'in bomba gibi olmasının yanısıra skin bir saniye bile durmadı, sürekli ordan oraya koştu, sağdan sola atladı, soldan sağa zıpladı, bizi mahvetti. 58 yaşında onun performansı 45 yaşında bende yok, onu izlerken benim dizim sızladı gerçekten.
yüksek tempolu ve muhalif ne kadar şarkıları varsa hepsini hep birlikte söyledik de o gün bir önceki konserde secretly'i söylediğini öğrenince çok heyecan yaptım. ya evet şarkının sözleri ne anlatıyor biliyorum da o melodi, o vokal tınıları muhteşem ve istanbul'da da icra ederek beni benden aldılar. kalbimi orada bıraktım.
bir kere grubun star'ı kesinlikle skin. grup arkadaşlarını asla yalnız bırakmadığı gibi seyirciyle sürekli bir iletişim halindeydi. yüzündeki gülümseme bulaşıcıydı ve hem şakaları hem mimikleri hem seyircinin eşlik ettiği anlardaki şaşkınlığını gizleyememesi ile gönlümde taht kurdu. i can dream sırasında ise seyircinin ortasına inmesi dibimize kadar gelmesi ortamızda şarkı söylemesi ise çok ayrı bir haz yaşattı ne yalan söyleyeyim. dizimden dolayı çok çökemediğim için arkadaki kişilerden ne kadar özür dilesem az. sesine aşık olduğum kadın beni kendisine de aşık etti gitti. bu konserin 1 saati biraz aşkın sürdüğüne inanamıyorum o kadar dolu doluydu ki anlatılmaz yaşanır.
yine gel skin, yine gelin skunk anansie. seviyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder